Այսօր Վանաձորի թիվ 1 համաբուժարանում իրականացվել է «Պատվաստումը հոգատարություն է» միջոցառումը







Փոխվարչապետ Համբարձում Մաթևոսյանի նախագահությամբ և շահագրգիռ պետական մարմինների ղեկավար կազմի ու պատգամավորների մասնակցությամբ ապրիլի 19-ին տեղի է ունեցել Հայաստանի Հանրապետությունում կորոնավիրուսի տարածումը կանխարգելող աշխատանքները համակարգող միջգերատեսչական հանձնաժողովի հերթական նիստը։
Առողջապահության նախարար Անահիտ Ավանեսյանը ներկայացրել է Երևան քաղաքում և մարզերում կորոնավիրուսային հիվանդության ներկա համաճարակաբանական իրավիճակը, հիվանդության դեմ պատվաստումների գործընթացը և ընդգծել, որ թեև վերջին շրջանի արդյունքներով դրական դինամիկա է արձանագրվում, այդուհանդերձ, ժամանակը պետք է օգտագործել և շարունակել պատվաստման գործընթացը՝ նոր ալիքի բռնկման դեպքում մահացության բարձր ցուցանիշներից զերծ մնալու համար։
Նիստի ընթացքում, ի թիվս այլ հարցերի, անդրադարձ է կատարվել նաև նախորդ նիստի ընթացքում փոխվարչապետ Մաթևոսյանի կողմից տրված հանձնարարականների կատարման ընթացքին։





Մ-6՝ Վանաձոր_Ալավերդի_Բագրատաշեն միջպետական նշանակության ճանապարհի շինարարության ավարտի վերջնաժամկետը կրկին երկարաձգվել է։
Սա արդեն չորրորդ ժամկետն է, որ պատասխանատուները սահմանում են մոտ 52 կիլոմետրանոց ճանապարհը հիմնանորոգելու համար։
Հաղորդումն ամբողջությամբ՝

Վանաձորցի Նարինե Բալայանը գրեթե ամեն օր զինվորական համազգեստով է․ և այսպես՝ 10 տարուց ավելի։ Կոչումով սերժանտ է, հեռախոսակայանի պետ: Աշխատանքի ընդունվել է ոչ միայն կարիքից ելնելով՝ ընտանիքի միակ կերակրող ձեռքն էր, այլև սիրելով զինվորական կարգուկանոնը, իսկ տարիների ընթացքում այն դարձել է ապրելակերպ:
Հիշում է՝ կար ժամանակ, երբ զինվորական հագուստով կնոջը՝ հասարակությունն այլ աչքով էր նայում: Բայց ժամանակի հետ փոխվում են նաև մարդկանց հայացքները:
Նարինեն ՀՀ պաշտպանության նախարարության կողմից անբասիր ծառայության համար պարգևատրվել է 1-ին աստիճանի մեդալով: Բայց նրա պարգևները 3 երեխաներն են, որոնցից ավագ տղան՝ Վազգենը 3 պատերազմի մասնակից է: Պարգևատրվել Է արիության մեդալով:
44-օրյա պատերազմի ժամանակ Նարինեի 2 որդիներն էլ Ջրականի բարձունքն են պաշտպանել, բայց՝ տարբեր ջոկատներում:
Կրտսեր որդու՝ Արթուր Շեկոյանի ծառայության ավարտին 4 ամիս էր մնում, երբ սկսվեց պատերազմը: Ջրական գնալու իրողությունը մորից թաքցրել էր: Նարինեն 44-օրյայում հերոսացած որդու ձայնը վերջին անգամ լսել է նոյեմբերի 5-ին: Ցավով է հիշում, որ տղայի վերջին զանգն անպատասխան է մնացել:
Արթուրը 6 ամիս անհետ կորած է համարվել, մոր համար այդ 6 ամիսները կյանքի դժվարագույն օրերն էին՝ լի բազում հիասթափություններով, բայց միաժամանակ՝ հույսի չնչին շողով: Քանի որ այդ ընթացքում տարբեր վարկածներ կային Արթուրի հետ կապված: Հույսը չէր կորցնում, սակայն գույժը, այնուամենայնիվ, հասավ:
Կյանքի դժվարագույն փուլում Նարինեն մինչև անգամ զինվորական հագուստ կրելն էր դժվարանում, սակայն իր մեջ ուժ գտնելով շարունակեց ծառայել հայրենիքին:
Աշխատանքից տուն վերադառնալուց հետո Նարինե Բալայանը, հանելով զինվորական համազգեստը դառնում է ընտանիքի մայր, ով որդու կորուստ է տեսել, բայց ապրում է հանուն այդ նույն որդու, ով կյանքը չխնայեց հայրենիքի համար: Միայն մի ցանկություն ունի, որ այլևս աշխարհում պատերազմներ չլինեն: